Thuiskomen in je relatie: waarom 'hoi' vanuit de gang geen begroeting is

Het is oktober, het wordt om half zes donker en iedereen komt moe binnen. Thuiskomen in je relatie duurt bij veel koppels gemiddeld vier seconden: sleutel, schoenen, een 'hoi' in de lucht. Daarmee is de dag voor de ander officieel afgehandeld. Bij ons aan de keukentafel horen we steeds vaker dat juist die eerste minuten na thuiskomen, bijvoorbeeld uit je werk, bepalen hoe de avond verloopt.

Een 'hoi' vanuit de gang telt niet als begroeting

Een begroeting is iets wat je kunt zien. Een 'hoi' tegen een jas, terwijl je de drager al naar de koelkast loopt, is meer een geluid maken dan een begroeting. Een stem in de gang. Zoiets als de wasmachine die piept: je weet dat iemand het doet, maar niemand voelt zich gezien. Wij noemen het de zachte versie van langs elkaar heen leven, met veel knuffels met de kinderen en een knikje voor de partner.

Wat we aan onze keukentafel zagen

Er zat iemand tegenover ons die elke dag om tien over zes thuiskwam en 'hoi' riep. De ander zat op de bank en zei 'hoi' terug, zonder op te kijken van de telefoon. Allebei vonden ze dat ze vriendelijk waren. Allebei voelden ze zich ook een beetje onzichtbaar, maar dát werd niet hardop gezegd. Een uur later stond de ruzie klaar, over de vaatwasser natuurlijk. De vaatwasser blijkt bij ons keer op keer het onschuldige slachtoffer.

Toen we vroegen wanneer ze elkaar voor het laatst echt begroet hadden, was het stil. Daarna werd er gelachen. Dat is vaak een prima begin.

Drie dingen voor de volgende keer dat de sleutel in het slot gaat

• Zes seconden. Geef elkaar bij thuiskomst een kus van zes seconden. Ja, dat is lang. Het voelt in het begin misschien toneelspelen, tot je merkt dat je schouders zakken.
• Twintig minuten ontladen. Vraag elkaar na de eerste thee om beurten hoe de dag was. De een praat, de ander luistert en geeft geen advies. Alleen een 'wat vervelend' of 'wat fijn' mag. Dus`; geen adviezen of opmerkingen 'hoe heb je dat nou zo kunnen doen...'.
• Spiegelen. Zeg na het verhaal in je eigen woorden terug wat je hoorde: 'Dus je baas stuurde om vijf voor vijf nog een mail, en jij had er helemaal geen zin in?' Daarna vraag je: 'Is er nog meer?'

Natuurlijk schiet zo'n begroeting er wel eens bij in. Zeker als er iets gebeurt wat écht aandacht vraagt. Zoals soep die overkookt of een kind wat net op een legoblokje is gaan staan. Het gaat om het principe om elkaar aan te kijken voordat je de jas uitdoet. Dat kost minder tijd dan één ruzie over de vaatwasser.

Wat zou er bij jullie veranderen als thuiskomen in je relatie weer een moment werd in plaats van een schimmig 'hoi!', ergens uit de hal?

Lees ook: Actief luisteren in je relatie: waarom een oplossing niet altijd gevraagd wordt